деревня Осовая на карте

2012-11-21 Zbigniew Junkiewicz

Kościół rzymsko-katolicki zbudowany w roku 1648 z drzewa modrzewiowego przez szlachecką rodzinę Karp Karpowiczów. Służył wiernym parafianom do 1968 r. kiedy to miejscowi komuniści zburzyli świątynię. Z tego drzewa zbudowano klub w pobliskiej miejscowości Osowce. Do dzisiaj pozostała tylko stojąca obok dzwonnica. ответить

2012-11-21 Zbigniew Junkiewicz

Książę Teodor Jarosławicz w 1503 roku nadał Osowę rodowi Karp Karpowiczowi herbu Korab. Wymieniając w tym dokumencie jako graniczne wsie Duboj, Stachów, Płotnicę i Widzibór.
W 1863 roku Osowa gorliwie pomaga powstańcom. Do 1945 roku wieś tą zamieszkiwały potomkowie dawnej szlachty: głównie rodzina Karp Karpowiczów, Korzeniewiczów Wysockich, Nozdryn Płotnickich, Zasadzkich, Kaczanowskich, Wabiszczewiczów, Szpakowskich, Butkiewiczów, Szołomickich, Lemieszewskich, Rodcewiczów, Pińkiewiczów, Szpiganowiczów, Junkiewiczów i innych.
Zasadzcy herbu Grzymała pochodzili z Ziemi Dobrzyńskiej. Przodkiem ich był Marcin w 1651 roku
. Po 1945 roku część rodzin Karpowiczów, Płotnickich, Zasadzkich, Wabiszczewiczów, Szpakowskich, Korzeniewiczów i innych przesiedlono do Polski. Zamieszkali w Skorzynicach, Wojciechowie k/ Lubomierza, Chróścinie Nyskiej, Grodkowie, Przybiernowie i Lipianach k/Goleniowa na Pomorzu Zachodnim.
ответить

2012-11-21 Zbigniew Junkiewicz

Wieś szlachecka /z wyjątkiem paru gospodarstw włościańskich, dawnych poddanych Karpowiczów/, położona w gm. Płotnica, przy linii kolejowej Baranowicze - Sarny. Ziemia piaszczysta, licha, gospodarstwa dość ubogie. We wsi była szkoła i kościółek drewniany, ośrodek parafii katolickiej w Osowie.. W kościele znajdował się cudowny obraz Matki Boskiej. Znany był szeroko w bliższej i dalszej okolicy. Poczucie odrębności stanowej u tamtejszej szlachty było bardzo silne. Z włościankami w związki małżeńskie szlachcice nie wchodzili. Byli dumni z przynależności do stanu szlacheckiego. Mówili o swoich przydomkach, herbach i pochodzeniu szlacheckim. Ludzie żyjąc w trudnych czasach, opowiadając o swojej biedzie, o niedostatku rzucali luźne uwagi "o nas zapomnieli", "my tu tak żyli jak nie w Polsce, ale na wygnaniu. /rząd mało się interesował Polesiem/. Ukraińcy mieli więcej swobody i katolików mieli za nic. Mówili, że śmiali się z nich chłopi: -"No i szczo wam dała wasza Polsza ?. Na co szlachta: Widzicie, choćby nam w Polsce i gorzej było jak dawniej, ale Polska to rodzona matka, nie macocha, a u matki choć i nie bardzo, to zawsze jednak lepiej jak u macochy". - "Praudu każut" - pomrukiwali chłopi. ”. Obrzędowość rodzinna poleskiej szlachty zagrodowej posiadała wiele momentów archaicznych, niespotykanej w Polsce centralnej. Język "poleski"/gwara Poleska/ był mieszaniną języka polskiego, ukraińskiego, białoruskiego i rosyjskiego. Język "poleski" w różnych miejscowościach często różnił się nieznacznie od siebie.
LEGENDY.
Podczas zaboru rosyjskiego chciano kościółek zamienić na cerkiew. Ludność , nie tylko mężczyźni ale i kobiety, nie pozwoliły otworzyć drzwi. Mówią, że jeden z popów tam przysłany, który usilnie zabiegał o zajęcie cerkwi, za karę dostał pomieszania zmysłów. Inny pop, Taranowicz, który również gwałtem chciał zająć kościół, zmarł na galopujące suchoty, a cała jego rodzina wyginęła marnie.
Wypadki te uważane były za interwencję sił nadprzyrodzonych. Opowiadali również o innych "znakach". Pewnego razu, gdy wesele prawosławnych jechało przez wieś panna młoda przeżegnała się, mijając kościół. Pan młody śmiał się z niej ,a ona mówi, że to przecież kościół. - To nie kościół, to świniniec - odparł pan młody. Gdy tylko wyjechali poza wieś konie poniosły, rozbiły wóz i pobiły bluźniercę tak, że wydawał się martwym. Gdy o tym dowiedziała się matka panny młodej, pobiegła do kościoła i w szparę wsunęła rubla, po czym przybiegła do zięcia, dotknęła go ręką i ten ożył -" tylko mu piana poszła z ust" Kończąc, mówią: " Ot był cud. Taki to nasz kościółek". Mówią również, że gdy Połchowski, jeden z miejscowych gospodarzy, mając nieuleczalnie chore konie, zaszedł do kościoła i pomodliwszy się włożył rubla w szczelinę ściany, nazajutrz rano konie były już zdrowe.
Inni powołują się na to, że gdy ks. biskup Łoziński, będąc w Rosji Sowieckiej, oddał się w opiekę Matce Boskiej Osowskiej - wrócił szczęśliwie do kraju. Po powrocie pierwsze nabożeństwo miał w Osowie. O wypadkach tych rozwodzą się dlatego. że cudowny obraz Matki Boskiej Osowskiej mógłby się stać dla części Polesia polskiego przedmiotem kultu i oddziaływać przez to i na ludność prawosławną. Mógłby stać się jednym z ważnych atutów w akcji kleru katolickiego na Polesiu.
ответить

2018-02-06 К. Шастоўскі

Wykaz osób pochowanych na cmentarzu na podstawie książki «Zabytkowe cmentarze na
Kresach Wschodnich II RP na obszarze Republiki Białoruś. Województwo
poleskie. » wyd. Warszawa 2000 r.

Tekla ze Skirmuttów Bortnowska, l. 35,1868;
Tadeusz Wabiszczewicz, s. Adama 1944;
Sławomir Wabiszczewicz, s. Grzegorza 1944;
Dymitr Wabiszczewicz 1942;
Wacław Chomiczewski, l. 65, 28. 2. 1895;
Mieczysław Formago 13. 10. 1891-??. 8. 189?;
Stanisław Otrzonsek 5. 5. 1840-10. 2. 1904;
Witold Komornicki, l. 3, 6. 7. 1888;
Witold Komornicki, l. 30, 17. 3. 1887;
Sylwester Komornicki, l. 67, 8. 12. 1888;
Jan Szpakowski, s. Aftanazego 21. 7. 1935-13. 6. 1996;
Stefan Szpakowski 3. 3. 1888;
Wincenty Żyliński, l. 76, 20. 12. 1879;
Anna z Matuszewiczów Turczaninowa, l. 42, 22. 6. 1877;
Marya Anna Elżbieta Formago 25. 3. 1865-28. 8. 1893;
Elżbieta Małyszczycka 29. 10. 1888-22. 3. 1898;
Rozalija z Kamieńskich Horbatowska, l. 27, 13. 12. 1880;
Józef Mrocznowski, l. 70, 28. 1. 1909;
Walerian Peńkowski 1910 - zg. 11. 6. 1931;
Agata Borchert ur. 2. 1. 1835, l. 74ответить

2019-07-13 HALINA ZAWALICH

Poszukuję krewnych z tego regionu nazwisko rodowe WIĘCKIEWICZ mój tel to 504738050 POLSKA. ответить

2022-01-27 Krystyna Piotrowska z domu Ptasztnska

Poszukuję informacji na temat mojego dziadka Dominika Ptaszyńskiego pochowanego na cmentarzu w Osowie. ответить