Gorodnia — wieś w rejonie orszańskim obwodu witebskiego Republiki Białoruś.
Informacje przedstawione na stronie Radzima.net: 
Parafia katolicka, do której należał(a) wieś Gorodnia na początku XX w.;
metryki parafii katolickiej dotyczące urodzeń, małżeństw i zgonów (z podaniem lat, funduszu, inwentarza i archiwum, gdzie są przechowywane);
Gdzie znajduje się wieś Gorodnia
— współrzędne geograficzne miejscowości i położenie wsi Gorodnia na starych szczegółowych mapach z początku XX w., na współczesnych mapach, a także na zdjęciach satelitarnych (Google Maps) Przynależność administracyjna wsi Gorodnia
— do jakich jednostek administracyjno-terytorialnych należała miejscowość w różnych okresach historycznych:— Imperium Rosyjskie (1870-1910), — BSRR (1924-1926), — Republika Białoruś (stan na 2017 r.); Parafia katolicka, do której należał(a) wieś Gorodnia na początku XX w.;
metryki parafii katolickiej dotyczące urodzeń, małżeństw i zgonów (z podaniem lat, funduszu, inwentarza i archiwum, gdzie są przechowywane);
Informacje te są dostępne dla zarejestrowanych użytkowników z planem Premium.
Zostaw wiadomość
Wiadomości:
УРОЧЫШЧА ЛАСКА
У пачатку 20-х гадоў 18 ст. , пасля заканчэння спусташальнай Паўночнай вайны, вярнуўся ў Оршу яе карэнны жыхар Раман Храстоўскi. Быў ён у той час ужо немалады, увесь зранены ў баях, нялёгкiя ваенныя шляхi дрэнна сказалiся на яго здароўi. Але i вяртанне ў родны край прынесла аршанцу мала палёгкi, - тут, у амаль поўнасцю спаленым горадзе, не знайшоў ён нi сваякоў, нi каханай, нi прытулку. I вырашыў Раман пайсцi шукаць па белым свеце лепшай долi. Шмат земляў наведаў ён на працягу доўгага часу, - бываў у святых месцах, бачыў вялiкiя гарады i маленькiя вёсачкi, плаваў па моры i рэках, ды нешта не траплялася шчасце на яго шляху. Па схiлу жыцця гэты чалавек ужо панура крочыў да сканчэння сваiх дзён, памiраць жа вырашыў на радзiме - бо вабiла i снiлася кожную ноч з маленства любая Орша.. .
Ужо зусiм блiзка быў родны горад, калi застала Рамана ў дарозе страшэнная навальнiца. Магутны вiхор адно за другiм валiў векавыя дрэвы, цемра i моцны лiвень заблыталi шлях падарожнiка. Некалькi гадзiн блукаў ён пад жудаснае завыванне ветру i шум дажджу, але не мог знайсцi нi дарогi, нi сховiшча. Ад стомы Раман амаль страцiў магчымасць рухацца, калi асляпляльная блiскавiца маланкi, яе рэзкi пранiзлiвы гук i хваля гарачага пругкага паветра збiлi яго з ног i пазбавiлi прытомнасцi.. .
Ачуняў Раман у добра знаёмым яму з маладосцi месцы каля Оршы. Лагодную плынь невялiкай рачулкi ахiнала высокатраўе квяцiстых лугоў, крыху далей з двух бакоў цягнуўся хваёвы лес, жытнёвыя палi. Мякка струiўся залацiсты сонечны свет, усё наваколле напаўняла ласкавая ранiшняя цеплыня. Тут адчуў Раман нейкую незвычайную бадзёрасць, здароўе i сiлу, а калi нахiлiўся да вады каб напiцца, убачыў адлюстраванне таго, якiм быў ён у далёкай маладосцi. Працягам тутэйшых казачных дзiвосаў стала сустрэча з дзяўчынай, якую Раман кахаў дваццаць гадоў таму назад.
Тут жа i пражылi яны разам у шчасцi, радасцi i багаццi астатак свайго жыцця, а мясцiне гэтай за шчодрасць прыроды i ласкавасць лёсу далi назву Ласка. Да пачатку 20 ст. жылi тут i нашчадкi Рамана. Падмуркi сядзiбных пабудоў, муры бровара - рэшткi маёнтка Храстоўскiх, - своеасаблiвыя "графскiя развалiны", яшчэ i сёння добра прыкметны на ўзвышшы правабярэжжа маленькай рачулкi Пачалiцы ля ўскраiны вёскi Гародня, а за яе заходняй ваколiцай вышэй па рацэ пачынаецца маляўнiчае, тое самае ўрочышча Ласка.
2012-12-02 Elena Lapitskaya