Ruklino — outskirts in Orshanskij rajon Orsha okrug BSSR.
Information presented on the Radzima.net:
Catholic parish to which the outskirts Ruklino belonged at the beginning of the 20th century;
metrical books of the Catholic parish on births, marriages and deaths (with indication of years, fund, inventory and archive where parish registers kept);
Location of the outskirts Ruklino
— geographic coordinates and depiction of the outskirts Ruklino on early-20th-century detailed maps, modern maps, and satellite imagery (Google Maps).Administrative affiliation of the outskirts Ruklino
— the administrative-territorial units to which the settlement belonged in different historical periods:— Russian Empire (1870-1910s), — BSSR (1924-1926),This information is available for registered users with a Premium plan.
Add the message
Messages:
В декабре 1833 года вдовец дворянин Станислав Васильевич Каменский (1763 г. р) с сыновьями Викентием и Геронимом (1797 гр), внуками Геронима “Иосифом 16 лет, Францем-Антоном 12 лет, Августином 10 лет, Петром-Павлом 6 лет” проживал в имении Руклино-Гляково на левом берегу Днепра. Это была небогатая шляхта, которая по ревизии 1816 года имела всего “три души мужеского пола крестьянства”, а фольварок Гляково занимал пять уволок земли (около 75 га - И. С. ).
История донесла до нас сведения о потомстве Петра-Павла Каменского (1827 гр. ). У него было три сына Александр, Иосиф (1858 г. р) и Викентий. В начале ХХ века все они проживали Гляково. В списках населенных пунктов Могилевской губернии за 1910 год указывается, что в Гляково было 3 двора, в которых проживало 38 душ, а проживавшие в них Каменские обозначены как дворяне, католики.
Сыновья были уважаемыми людьми и занимали видные позиции не только в Орше, но и в Могилевской губернии. Как представители дворянства они периодически включались в состав присяжных заседателей. Так, в “списке очередных запасных присяжных заседателей, избранных Оршанской комиссией присутствования в заседаниях Могилевского суда в одну из сессий 1906 года” упоминаются мещанин Каменский Викентий Павлович и дворянин Каменский Иосиф Павлович. А в списке выборщиков в первую Государственную думу 1906 года указано, что три брата, проживавшие в Гляково Баранской волости, владели 14 десятинами (около 14 га - И. С. ) земли. Список землевладельцев Оршанского уезда за 1914 год сообщал, что братья Каменские имели в Гляково уже по 29 десятин земли. reply
КАМАР-ЛІХАДЗЕЙ
Каля паўночна-ўсходняй ускраiны Оршы на маляўнiчым левым беразе Дняпра здаўна вядома ўрочышча Чэрцiца. Тут жа iснаваў i некалi сумна славуты камень-лiхадзей Камар (або Камарык). Дзiўны гэта быў валун. Вуглаваты, вялiзны i шэры ён выступаў сярод рэчышча Дняпра нiбы нейкая чароўная жахлiвая iстота. Яго шурпатая паверхня з мноствам маленькiх адтулiн служыла надзейным сховiшчам для камароў, якiя заўсёды хмарай вiлiся над валуном, - адсюль, напэўна, i пайшла яго назва. Старажылы сцвярджаюць, што Камару была ўласцiва магчымасць на працягу дня часам хавацца пад вадой i раптоўна зноў з'яўляцца над яе паверхняй, - менавiта таму ён так шмат шкодзiў праходзячым па рацэ суднам.
Назвы ўрочышчу i каменю далi жыхары iснаваўшай на левабярэжжы Дняпра вёскi Руклiна ўжо шмат гадоў таму назад. Паводле паданняў сiвой даўнiны, з глыбокiх вiроў ракi адпачываць на гэтым вялiзным валуне летнiмi начамi выплывалi доўгавалосыя русалкi, збiралiся да Камара вадзянiкi, лесавiкi, ведзьмы, ваўкалакi, злыднi, чэрцi, зданi. Шумлiвыя гульбiшчы нячысцiкаў доўжылiся тут цэлымi начамi i былi даволi частай падзеяй. Пасля такiх "сходаў прадстаўнiкоў нячыстай сiлы" на каменi амаль заўсёды заставалiся то iклы драпежных жывёлiн, то чалавечыя косцi, то асабiстыя рэчы загiнуўшых у рацэ ля Камара людзей. Аднойчы з'явiўся такiм чынам цяжкi стос сапсаваных вадой старажытных кнiг у скураных вокладках, другi раз - бронзавы вялiкi кубак з нейкiмi незвычайнымi манетамi. Але ўсё тое гэтак жа раптоўна з часам некуды знiкала назаўсёды, а тыя людзi, каму траплялiся гэтыя рэчы i хто прыносiў iх у свае дамы, хутка памiралi. З гадамi расла i мацнела вера ў чароўныя сiлы тутэйшага ўрочышча, - жыхары блiжэйшых вёсак i аршанцы пабойвалiся такога нядобрага месца. Згодна з iх успамiнамi, найбольш пацярпела ад суседства з каменем-лiхадзеем размешчаная каля яго ўжо прыгаданая вёска Руклiна. Неяк у летнюю спёку ў вiр ля Камара плынь ракi зацягнула амаль палавiну вясковага статку кароў, часта ў час купання чамусьцi тапiлiся тут маладыя дзяўчаты, згадваецца мноства выпадкаў самагубстваў людзей, недарэчна гiнулi ля Камара мясцовыя рыбакi, разбiвалiся аб валун лодкi i плыты гандляроў i падарожнiкаў, а з часам i сама вёска Руклiна наогул перастала iснаваць. Усе тыя падзеi i змрочныя ўспамiны пра iх тлумачаць паходжанне назвы злавеснага ўрочышча - Чэрцiца.
У першай палавiне 20 ст. камень-лiхадзей Камар быў узарваны каб не перашкаджаць праходу суднаў па рацэ. Сёння кавалкi валуна дзе-нiдзе яшчэ прыкметны на беразе i ў рэчышчы Дняпра. Ёсць каля левага берага ракi ва ўрочышчы Чэрцiца i вялiкi пляскаты валун, якi дагэтуль таксама завецца Камар (або Камарышча), мясцiна ж гэта сёння адна з найпрыгажэйшых у наваколлях Оршы.

2016-05-11 Iгар Станкевіч