village Deynarovichi

2017-01-27 Уладзімір Гваздзецкі

ВЁСКА АЙНАРАВІЧЫ
Каля 40 гадоў назад можна было пачуць легенды, у якіх гаварылася аб тым, што па рацэ Айна (Гайна) праходзіў адзін з гандлевых шляхаў са Скандынавіі ў Грэцыю. Ладдзі падымаліся па рацэ Ілія і недалёка ад сучаснай вёскі Айнаравічы іх перацягвалі цераз вадападзел. Гэта ў наш час, пад уздзеяннем чалавека на акружаючае асяроддзе, паўнаводныя рэкі ператварыліся ў невялікія ручаі і канавы, а каля 80 гадоў назад у рэчцы каля Айнаравіч было шмат рознай рыбы і ў вірах вадзіліся вялікія мянтузы. З Ідалінскага леса яшчэ да вайны лес сплаўлялі па рацэ. Дык гэта было 80 гадоў назад, а каля 1500 гадоў назад, то рэкі былі намнога паўнаводней.
Сяло Айнаравічы атрымала сваю назву з-за таго, што калі перацягвалі ладдзю, то старэйшы, які назіраў за гэтай працай, лянівым наносіў удар плёткай. Раб ад болю ускрыкваў:"Ай!". Старэйшы зноў наносіў удар плеткай, прыгаварваючы:"На раб". З боку чулася:"Ай-на раб". Вось так з'явілася першая назва --АЙНАРАБІЧЫ. З часам гэта назва трансфарміравалася ў сучасную назву -- Айнаравічы. Гэта назва, як бы гаворыць, што гэты ўчастак для падарожнікаў цяжкі. Тое, што гэта пасяленне старажытнае, то гавораць аб гэтым і старажытныя курганы, якія яшчэ ёсць у ваколіцах вёскі.
Калі добра прыгледзіцца да старой польскай карты, то можна зразумець, што галоўны ручай, з якога бярэ свой пачатак рака Айна (Гайна) праходзіць каля Айнаравіч, а чамусьці шмат стагоддзяў лічыцца, што свой пачатак рака бярэ ў весцы Гайна. Асабіста для мяне тут ніякіх таямніц няма таму, што яшчэ ў дзяцінстве я слухаў не казкі, а легенды об нашых продках, якія расказвала мне старэнькая жанчына і якая жыла ў Родзівічах недалёка ад нас. Некатарыя называлі яе ведзьмай, пры гэтым крывячы сваю морду. Гэта ў людей бывае твар, а ў жівёлін -- морда. Многіх з іх гэта жанчына вылечыла ад розных хвароб і вось такая ўдзячнасць. Для тых, хто не ведае значэння слоў "ведзьма" і "ведзьмак", то растлумачваю: ведзьма -- жанчына, якая веды мае; ведзьмак -- мужчына ў якога веды максімальныя. У Заходняй Еўропе такіх назваў даўно няма таму, што інквізітары за ведычны светапогляд там спальвалі чалавека на агні. Алеж еўрапейцы абыйшлі каталіцкую сістэму і некатарыя рэчы з ведычнага светапогляда вывучаюць адкрыта і афецыйна ў такой установе, як Мюнхенскі Інстытут Парапсіхалогіі. Чалавека, які атрымаў свае веды ў гэтым інстытуце, раней бы назвалі ведзьмаком, а цямер ён інакш называецца -- спецыяліст у вобласці парапсіхалогіі. Чаму я пачаў гаварыць пра гэты інстытут? А таму, што хаця і невялікі, алеж я прыняў удзел у зборы сродкаў для пераклада на рускую мову трохтомніка вучэбнага курса Мюнхенскага Інстытута Парапсіхалогіі, а потым і для яго выдання ў 1992 годзе. Цяпер гэты вучэбны курс можна знайсці і ў інтэрнэце.
Але вернемся да легенды, якую расказала старая вядуння. Пачнем з таго, што царкоўныя святары нас пастаянна падманваюць, як бы мімаходам гаворачы, што хрысціянству 2017 гадоў, а потым гавораць, што больш за тысячу гадоў, як правялі хрышчэнне Русі. Ёсць такая пагаворка:"Прычым міліцыя, калі ў суседа ліса курэй пакрала?". Афіцыйна заўседы лічылася, што хрышчэнне ліцьвінаў ВКЛ пачалося ў ХV стагоддзі, прыблізна гадоў цераз 5-10 пасля Грунвальдскай бітвы 1410 года. Зразумела, што сілай хрысціянства ніхто не навязваў, а таму вельмі доўга побач былі пасяленні, якія прынялі хрысціянства і пасяленні, якія прытрымліваліся ведычнага светапогляда. Ведычныя жрацы Краснага Бора разумелі, што ўлады ВКЛ спрыяюць расшырэнню хрысціянства, а таму, то як маглі, то так і прымянялі свае абарончыя прыёмы.
Зразумела, што адзін з першых касцёлах вялікі князь Вітаўт павінен быў пабудаваць у вотчынных землях вялікіх князёў, каля вадападзела. Для гэтай мэты выдатна падыходзіў галоўны выток ракі Айна. Вялікі князь Вітаўт па сваіх ведах быў такогаж узроуня, як і жрацы. Ён добра ведаў, што вада галоўных ручаёў мае асобыя ўласцівасці і калі правесці асобыя рытуаты, накласці на ваду канкрэтную праграму (інфармацыю), то гэта інфармацыя будзе разнесе ракой па вялізнай тэрыторыі. Для падбора месца пад будаўніцства касцёла былі прывезены каталіцкія святары, у якіх былі пазнанні ў чорнай магіі. Але ведычныя жрацы зрабілі ўсё, каб пачалі лічыць, што галоўны ручай працякае каля Гайны, а пра Айнаравічы ніхто і не ўспомніў. Каліж бы касцёл рабудавалі ў Айнаравічах, то невядома ў які бы бок павярнула гісторыя, магчыма мы ўсе былібы католікамі. Пазней вялікі князь Вітаўт зразумеў сваю памылку і аддаў католікам Корань і Ганявічы, каб аслабіць уздзеенне ведычных жрацоў.